18 Temmuz 2011 Pazartesi

Adanın çocuğu

Çok esmer,
Kocaman bir gövde,
O gövdeye oturtuluş yuvarlak, bilge bir kafa,
Bir çift sevimli, kömür göz,
Onun adı, "herşeyi bilen adam".
Samimi, düşünceli, bazen biraz basit, bazen biraz kompleks...
Çoğu zaman sıcak.
Toprak gibi, güneş gibi,
Bilinmeyen diyarların kokusunu taşır gibi.
Biraz hayvani ama aynı zamanda çokça medeni.
Yıllarca dünyaya boş verdi bu adada,
Şimdi bu boş vermişlikten de sıkıldı,
Kıskanç sevgilisini istedi yanıbaşında,
Bir ailesi, bir evi olsun istedi,
Sonra uzaklara bakıp gülümsedi
Kararsızlığın laneti uzaklarda kalınca rahatladı,
Şimdi çok daha güzeldi.
Esmer teni yıldız yıldız parladı.
Daha da irileşti sanki, meydan okumaya, yüzleşmeye hazırdı.
Ada onun için ondan vazgeçti,
-Mutlu ol, dedi...
Sonra güneş battı,
Ada vedalaştı.
Kız tuttu ellerinden ve kendine çekti,
Köpüklü lacivert sularda ilerlerken anakaraya doğru,
Farklı hissediyordu adanın ışıklarından uzaklaşırken.
Artık başka biriydi.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorum yaparsanız çok sevinirim

Bu Blogda Ara da Bul :)

Her hakkı saklıdır!!!

5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu 81. Maddesi gereği bu blogdaki eserlerin tamamının telif hakları yazara aittir. Herhangi bir şekilde "alıntı olduğu ve hangi yazara ait olduğu" belirtilmeden ve yazarın blogundan link vermeden kullanmak suçtur.